Opeth are:

Mikael Akerfeldt (Vocals&Guitar)

Fredrik Akesson (Guitar)

Per Wiberg (Keyboards)

Martin Axenrot (Drums)

Martin Mendez (Bass)

Second time for the Swedes titans, Opeth, in Greece for the year 2009. What can be considered better than this for a fan of them? I wish we could have the opportunity to see them more and more, but maybe with this frequency, the magic of their shows is preserved. A band which was created at the beginning of the ’90s, and from then, they published 9 albums that had them at the top of progressive/death metal scene. This time the scenery was even better set. Clouds and storm was over Athens, darkness across the streets and a parking spot outside the new Fuzz Club. So, being wet at a minimum level, we entered the club, and in front of my eyes memories from the old and great Rodon Club passed by. Many similarities between these two clubs, and I hope that Fuzz will succeed the later, and we will enjoy great gigs. If only the air ventilation was a bit better, we should talk about the perfect place to bring Opeth to. So, without any supporting act, Opeth invaded the scene with no great delay, and they began the gig with a surprise song for me, the stunning ‘Windowpane’.

The majority of the fans had already filled the place, and commenced their journey to the melodies and the magic that for once more the Swedes offered to us generously. The continuation was even more thrilling, with ‘Ghost of Perdition’ creating the first panic attacks and headbangings of the night. With amazing mood this time, maybe because this gig in Athens would conclude their huge ‘Watershed’ tour. However, it is quite honorary the fact that they decided to end their tour in Greece and to be more specific to come for a second time in one year time. ‘Lotus Eater’ comes next and as we have entered into the atmosphere for good, melodies kept punching our faces. The next two songs, ‘The Leper Affinity’ and ‘April Ethereal’ have landed on us as a great confirmation that the band had been at their best and all the members worked in a team spirit. And as I remember when Axe had succeeded the fantastic Lopez in drums in the beginning, I could definitely recognize evolution and improvement on his playing and a unique comfort with the rest guys, as Akesson also had. Of course, I could never forget to mention Per Wiberg who has become a vital member of the band adding another dimension to the band with his keyboard playing and second vocals. I am sure now, that he makes Opeth songs to be heard even better when in live gigs. As a perfect continuation, Opeth performed the relatively new ‘Hessian Peel’, but for me the highlights of the night were the following two songs. ‘Face of Melinda’ and ‘Reverie/Harlequin Forest’, were the drugs that led us to a nirvana state, observing the band in an incredible performance of the two songs. It seems logical that as we were in the end of a huge tour, the band would be able to perform at a maximum level, but the thing I would like to note mostly is that this band is always progressing and evolving into something great in metal history. Having been in quite a few of their gigs I have realized that the technique of the musicians has evolved greatly and this can be easily seen by the fact that they were in a condition that could perform very complex songs in a way that it seemed to be the easiest thing for them to do. Another improvement I have noticed throughout the concert was the clear vocals from Akerfeld at live gigs. The man showed that he actually works hard on that part and I astonishingly watched him perform ‘Hex Omega’.

At that point, everything seemed to come to an end, as the charismatic front man began to prepare us for the last song. Every moment had passed so quickly and maybe if Akerfeld was not so garrulous, in a good way of course, we might be able to enjoy more songs. Greedy as we were, we heard him praising Greece about ‘tzatziki’ and our olives, explaining how he received ‘April Ethereal’, where based on his saying, it was a song for ABBA (!!) but because ‘…the blonde with the nice ass…’, could not sing the brutal parts, the song was given to them and many more in a very humoristic and caustic way. So, as you may understand we talked about nice little things in between and the friendly atmosphere that was created from the beginning just got stronger.

Nevertheless, after all these chats and songs, they left the scene and the crowd continued with its demand for the prearranged encore part, and the Swedes with smiles at their faces and applauds from us came out once again and I was perfectly sure that due to their being on the last gig of the tour, they had to end the show dithyrambic. In this mood, they took their weapons (guitars, bass etc.), Mr. Akerfeld asked us for the song that we would like most and the titles began to fall on him mercilessly. But since the majority called the ‘Bleak’, they did our favor, and even though they had not rehearsed it, they played almost half of it with the promise that they will include it in the set list of a future concert. So, as I expected, he asked for the greatest headbanging of the world in the last song, which was the ‘Deliverance’ and chaos began from the first lines to the last ones. The universally well – known prog-sters with folk, jazz and psychedelic elements in their unique music had completed their set and being apparently satisfied for another high class and quality show came out altogether for the last applauds.

The truth is that I could never be an objective reviewer of an Opeth gig, as they consist one of my favorites ever for over a decade now, but nonetheless, I summon that it was an event that satisfied even the most demanding fan, and especially because in their previous time in Greece the place (it was a garage actually) was average, something that resulted in some technical problems in their sound. Also, because they were here for the first time after ‘Watershed’ publication then, it was completely understandable that their set list would have more songs from that album in order to promote it. But now, we were lucky to hear epic songs like ‘Face of Melinda’ (I am speechless), and ‘Reverie/Harlequin Forest’. I understand that there must have been many people that desired more songs, such as the complete ‘Bleak’, or the ‘Master Apprentice’, or the ‘The Drapery Falls’ and ‘Demon of the Fall’, but unfortunately they cannot play all these long masterpieces into the 2 hours duration of their gigs. That is why we are looking forward to their return. To end with, many thanks to Hlias and Georgia for their photos, something that gave me more time for headbanging. And for those who are voracious and beyond the photos they would like to hear something from the event, here you can find Opeth performing ‘April Ethereal’ at Fuzz Club (" target="_blank">).

I wish to everyone happy winter days and as the magical ‘The Leper Affinity’ refers, ‘…we entered winter once again…’ waiting for their tenth studio album.

Playlist:

Windowpane – Ghost of Perdition – The Lotus Eater – The Leper Affinity – April Ethereal – Hessian Peel – Face of Melinda – Reverie/Harlequin Forest – Hex Omega

Break / Encore:

Bleak (Half) – Deliverance

N.M.

Opeth are:

Mikael Akerfeldt (Vocals&Guitar)

Fredrik Akesson (Guitar)

Per Wiberg (Keyboards)

Martin Axenrot (Drums)

Martin Mendez (Bass)

Δεύτερη φορά των Σουηδών τιτάνων Opeth στην Ελλάδα μέσα στο 2009. Για έναν οπαδό τους τί άλλο θα μπορούσε να ήταν καλύτερο. Μακάρι αυτήν την μπάντα να είχαμε την δυνατότητα να την απολαμβάνουμε ακόμα πιο συχνά, αλλά ίσως με αυτόν τον τρόπο να διατηρείται η μαγεία κάθε φορά σε κάθε συναυλία τους. Μία μπάντα που δημιουργήθηκε την αρχή της δεκαετίας του ’90, και απο τότε με 9 δίσκους έχουν καταφέρει να φτάσουν στην κορυφή της progressive/death metal σκηνής. Το σκηνικό λοιπόν αυτήν την φορά ήταν ακόμα καλύτερο. Καταιγίδα στην Αθήνα, σκοτάδι και ένα πάρκινγκ ακριβώς απέξω απο το νεό Fuzz Club. Ελαχιστά εώς καθόλου βρεγμένοι λοιπόν κάνουμε την είσοδο μας στο μαγαζί, και μπροστά απο τα μάτια μου περνάνε εικόνες απο το παλιό και τεράστιο Ρόδον. Θετικότατα σχόλια για τον χώρο του νέου Fuzz Club, που άν είχε και λίγο καλύτερο εξαερισμό θα άγγιζε την τέλειοτητα (που λέει και κάποιος). Χωρίς κάποιο support οι Opeth εισέβαλαν στην σκηνή χωρίς μεγάλη καθυστέρηση, και ξεκίνησαν την συναυλία κάπως διαφορετικά αυτήν την φορά, με το

καθηλωτικό  ‘Windopane’, με το οποίο η πλειοψηφία των οπαδών που είχαν ήδη γεμίσει τον κλειστό χώρο του Fuzz, άρχισε να χάνεται στην μελωδία και την μαγεία που για μια φορά ακόμα έδειχναν οι Σουηδοί να θέλουν να μας προσφέρουν απλόχερα. Η συνέχεια συνταρακτική με το ‘Ghost of Perdition’, να δημιουργεί πανικό και τα πρώτα headbangings είναι γεγονός. Με φοβερή όρεξη αυτήν την φορά, ίσως γιατί η συναυλία αυτή στη Αθήνα σήμαινε και το τέλος της τεράστιας περιοδείας για το ‘Watershed’, που είχαν ξεκινήσει και επιτέλους θα ξεκουράζονταν και αυτοί. Πάντως μόνο τιμητικό για την Ελλάδα μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός ότι κλείνουν εδώ την περιοδεία τους και μάλιστα ερχόμενοι για δεύτερη φορά. Το ‘Lotus Eater’ παίρνει την σκυτάλη και πλέον έχουμε μπεί για τα καλά στο κλίμα και απολαμβάνουμε τις μελωδίες να σκάνε σαν γροθιές στο πρόσωπό μας. ‘The Leper Afinity’ και ‘April Ethereal’ στην συνέχεια για να επιβεβαιώσουμε το πόσο πολύ έχουν δεθεί σαν μπάντα και όσο θυμάμαι τον Axe στα drums όταν είχε διαδεχτεί τον μέγιστο Lopez, τόσο διακρίνω μια φοβερή βελτίωσή του και ένα μοναδικό δέσιμο με τους υπόλοιπους όπως επίσης και του Akesson. Φυσικά, και ο Per Wiberg κάνει φανταστική δουλειά κατα την διάρκεια των συναυλιών με τα πλήκτρα του και με τα δεύτερα φωνητικά του, που γεμίζουν τόσο πολύ τα τραγούδια έτσι ώστε να ακούγονται ακόμα καλύτερα και απο τα άλμπουμς.  Η συνέχεια ιδανική με το καινούργιο ‘Hessian Peel’, όμως για μένα τα highlights της βραδιάς ήταν τα δύο επόμενα κομμάτια που ακολούθησαν. ‘Face of Melinda’ και ‘Reverie/Harlequin Forest’ οι τίτλοι και πλέον σαν ναρκωτικό όλοι μας έχουμε ναρκωθεί και παρακολουθούμε (ανατριχιαστικές στιγμές) την απίστευτη εκτέλεση αυτών των δύο κομματιών με τον Mendez να οργιάζει. Είναι λογικό όταν είμαστε στο τέλος μιας τόσο μεγάλης περιοδείας η απόδοση τους να είναι παρα πολλή καλή. Αυτό που θέλω να παρατηρήσω, είναι ότι όντως αυτή η μπάντα προοδεύει και βελτιώνεται διαρκώς. Έχοντας παρακολουθήσει αρκετές συναυλίες τους, έχω διαπιστώσει τρομερή εξέλιξη στην τεχνική όλων των μουσικών, και όλο αυτό φαίνεται στο πώς συνδυάζονται πλέον σε πολύπλοκες συνθέσεις δείχνοντας μια χαρακτηριστική άνεση, αλλά επίσης απίστευτη βελτίωση έχουν τα καθαρά φωνητικά του Akerfeld στα live. Ο άνθρωπος δείχνει οτι δουλεύει πάνω σε αυτόν τον τομέα και σαν άγαλμα παρακολουθούσα την ερμηνεία του στο ‘Hex Omega’.

Κάπου εκεί δέιχνουν να τελειώνουν όλα, αφου ο frontman μας προιδεάζει για το τέλος. Όλα είχαν κυλήσει τόσο γρήγορα και ίσως εάν δεν έπιανε η κλασσική, θεμιτή όμως για να μην παρεξηγηθούμε, πολυλογία του Akerfeld στο ενδιάμεσο των τραγουδιών να προλαβαίναμε να ακούγαμε κιάλλα κομμάτια. Έτσι αχόρταγα λοιπόν τον ακούσαμε να μας εξυμνεί την Ελλάδα για τον τζατζίκι και για τις ελιές της, τον ακούσαμε να μας εξηγεί για το πώς έφτασε στα χέρια του το ‘April Ethereal’, όπου με βάση τα λεγόμενα του ήταν ένα κομμάτι γραμμένο για τους ABBA (!!), αλλά επειδή δεν μπορούσε ‘η ξανθιά με τον ωραίο κ..λο’, να τραγουδήσει τα brutal φωνητικά, το έδωσαν σε εκείνους και άλλα πολλά φυσικά με χιουμοριστικό ύφος. Οπότε όπως καταλαβαίνετε συζητούσαμε για ωραία θεματάκια ανάμεσα στα τραγούδια που ζέσταιναν ακόμα πιο πολύ την φιλική ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί εξαρχής.

Παρόλαυτα, έχοντας αποχωρήσει απο την σκηνή  πλέον, ο κόσμος συνέχισε με την απαίτηση του προκαθορισμένου encore, και οι ίδιοι με χαμόγελα και χειροκροτήματα ξαναβγήκαν και ήμουν σίγουρος πώς επειδή όπως προανέφερα επρόκειτο για το τελευταίο live τους, θα μας έκλειναν το show διθυραμβικά. Έτσι λοιπόν αναλαμβάνοντας τα όπλα τους (κιθάρες, μπάσο κτλ.), ο Akerfeld ρωτάει πιο κομμάτι θα θέλαμε και οι τίτλοι άρχισαν να πέφτουν ανελέητα πάνω τους. Καθότι όμως η πλειοψηφία ζητούσε το ‘Bleak’, δεν μας χάλασαν το χατήρι, και έπαιξαν περίπου μέχρι το μισό του και απροβάριστο παρακαλώ, υποσχόμενος πώς στην επόμενη συναυλία θα το έχει συμπεριλάβει στην λίστα. Και φτάνοντας στο τέλος λοιπόν, πολύ απλά προαναγγέλει τον τίτλο ‘Deliverance’ και ο χαμός ξεκίνησε από τις πρώτες γραμμές μέχρι τις τελευταίες. Οι παγκόσμια πλέον γνωστοί prog –sters με τα φολκ, τζαζ και ψυχεδελικα στοιχεία στην μοναδική μουσική τους είχαν ολοκληρώσει το σέτ τους και εμφανώς ικανοποιημένοι για ακόμα ένα υψηλού επιπέδου live βγήκαν όλοι στην σκηνή για τα τελευταία χειροκροτήματα.

Η αλήθεια  είναι πως δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω ένας αντικειμενικός κριτής συναυλίας των Opeth, αφού αποτελούν προσωπική αδυναμία πάνω απο δεκαετία πλέον, αλλά παρόλα αυτά θεωρώ πως ήταν μία συναυλία που ικανοποιήσε και τον πιο απαιτητικό οπαδό τους, και ειδικά αφου την προηγούμενη φορά που είχαν έρθει ο χώρος ήταν μέτριος με αποτέλεσμα να υπάρχουν κάποια προβληματάκια στον ήχο τους. Επίσης λόγω του ότι κάνανε promotion του Watershed, είχαν παίξει πολλά κομμάτια απο τον δίσκο ενώ τώρα ακούσαμε έπη όπως ‘Face of Melinda’ (δεν έχω λόγια ειλικρινά), και ‘Reverie/Harlequin Forest’. Σίγουρα κάποιοι θα επιθυμούσαν κιάλλα τραγούδια, όπως ολόκληρο το ‘Bleak’ ή το ‘Master Apprentice’, το ‘The Drapery Falls’ ή και το ‘Demon of the Fall’, αλλά πως να το κάνουμε, δυστυχώς μέσα σε 2 περίπου ώρες κάθε φορά δεν μπορούν να παίξουν όλα αυτά τα μακροσκελή αριστουργήματα. Γιαυτό και θα τους περιμένουμε να επιστρέψουν. Τέλος να πώ και ένα ευχαριστώ για τις φωτογραφίες στον Ηλία και την Γεωργία που εξαιτίας τους ευχαριστήθηκα ακόμα περισσότερο την συναυλία αφού είχα χρόνο για ανελέητο headbanging. J Και για όσους είναι αχόρταγοι και πέρα απο τις φωτό θέλουν να ακούσουν κιόλας, δείτε εδώ σε καλή ποιότητα το April Ethereal από το Fuzz. (" target="_blank">)

Καλό χειμώνα να έχουμε λοιπόν και όπως αναφέρει το μαγευτικό ‘The Leper Affinity’, ‘..We entered winter once again…’, περιμένοντας το 10 studio άλμπουμ τους.

Το playlist ήταν:

Windowpane – Ghost of Perdition – The Lotus Eater – The Leper Affinity – April Ethereal – Hessian Peel – Face of Melinda – Reverie/Harlequin Forest – Hex Omega

Break / Encore:

Bleak (Half) - Deliverance

N.M.